Η Αλυκή της Λάρνακας είναι η δεύτερη μεγαλύτερη αλυκή στην Κύπρο και είναι έκτασης 2,2 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το 1997 ανακηρύχθηκε προστατευόμενη περιοχή βάσει της κυπριακής νομοθεσίας περί Προστασίας και Διαχείρισης της Φύσης και της Άγριας Ζωής και σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Οδηγία για τους οικοτόπους. Είναι μια σημαντική προστατευόμενη περιοχή (Συνθήκη Ramsarκαι Δίκτυο NATURA 2000) κι ένας από τους πιο σημαντικούς βιότοπους στην Ευρώπη για τα υδρόβια πτηνά.
Βρίσκεται νοτιοδυτικά της πόλης της Λάρνακας και ανατολικά των χωριών Μενεού και Δρομολαξιάς. Η περιοχή, γνωστή στους ντόπιους ως «Αλυκή», είναι στην πραγματικότητα μια από τις τέσσερις λίμνες που βρίσκονται στην Λάρνακα. Μαζί με τη λίμνη Ορφανή, τη λίμνη Σόρος και τη λίμνη του αεροδρομίου, οι λίμνες καλύπτουν συλλογικά μια συνολική έκταση 1.761 εκταρίων.
Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, η λίμνη γεμίζει με νερό και φιλοξενεί αποδημητικά πουλιά, μεταξύ των οποίων χιλιάδες φλαμίνγκο που μένουν εκεί την περίοδο μεταξύ Νοεμβρίου και Μαρτίου, καθώς και αγριόπαπιες κι άλλα υδρόβια και παρυδάτια πτηνά που βρίσκουν καταφύγιο στη λίμνη, ως ενδιάμεση στάση στα μεταναστευτικά τους ταξίδια. Το πιο βασικό στοιχείο της τροφικής αλυσίδας στο οικοσύστημα των λιμνών είναι οι μικρές γαρίδες άλμης Artemia (Artemia salina), στις οποίες στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό η ζωή του υδροβιότοπου. Όταν τα φλαμίνγκο και τα άλλα υδρόβια πουλιά δεν βρίσκουν τροφή, εγκαταλείπουν την αλυκή για να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς τη λίμνη Ακρωτηρίου στην Λεμεσό ή νότια προς την Αφρική.
Μέσα από την περιοχή της λίμνης περνά ένα γραμμικό μονοπάτι της φύσης, το οποίο έχει μήκος 4 χιλιόμετρα και οδηγεί μέχρι το παλιό Υδραγωγείο των Καμάρων. Κατά μήκος της διαδρομής παρέχονται πληροφορίες για τη χλωρίδα της περιοχής, όπως είναι τα δέντρα, οι θάμνοι και τα λουλούδια. Υπάρχουν επίσης παγκάκια σε κάποια σημεία της διαδρομής, καθιστώντας την ιδιαίτερα δημοφιλή για τους περιπατητές και τους λάτρεις του τζόγκινγκ.
Τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι η περιοχή της Αλυκής και το κοντινό τζαμί είχαν κατοικηθεί από την Ύστερη Εποχή του Χαλκού (2ος αιώνας π.Χ.). Στους Προϊστορικούς Χρόνους η αλυκή ήταν ένα λιμάνι που εξυπηρετούσε την πόλη, σύμφωνα με ευρήματα που ήρθαν στο φως κοντά στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα το τέμενος Χαλά Σουλτάν. Η πόλη ήταν ένα από τα μεγάλα αστικά και εμπορικά κέντρα της Κύπρου κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού (1650 – 1050 π.Χ.). Όταν η πόλη εγκαταλείφθηκε, οι εκβολές γέμισαν λάσπη και το φυσικό λιμάνι καταστράφηκε.
Σύμφωνα με τον θρύλο, η ιστορία για την αλμύρα της λίμνης έχει ως εξής: ο Άγιος Λάζαρος ζήτησε από μια ηλικιωμένη γυναίκα να του δώσει φαγητό και ποτό και όταν εκείνη αρνήθηκε – υποστηρίζοντας ότι τα αμπέλια της είχαν στερέψει – ο Άγιος Λάζαρος της απάντησε «είθε τα αμπέλια σου να είναι στεγνά και να γίνουν μια αλυκή για πάντα». Μια πιο επιστημονική εξήγηση είναι ότι το αλμυρό νερό διαπερνά τα πορώδη πετρώματα ανάμεσα στη λίμνη και τη θάλασσα, καθιστώντας το νερό πολύ αλμυρό.
Τον Μεσαίωνα, το αλάτι ήταν τόσο άφθονο που έγινε ένα από τα βασικά προϊόντα εξαγωγής της Κύπρου. Η συγκομιδή και η πώληση του αλατιού ήταν αυστηρά ελεγχόμενα και φορολογούνταν. Η τελευταία συγκομιδή αλατιού έγινε το 1986.
Το μονοπάτι της φύσης συνδέει την περιοχή με την Πολιτιστική Διαδρομή Αφροδίτη.
