Category: Ανακαλύψτε την Κύπρο

Αυτό το όμορφο υδραγωγείο του 18ου αιώνα βρίσκεται στο δρόμο με κατεύθυνση τη Λεμεσό, στην περιοχή Καμάρες, η οποία πήρε το όνομά της από τις χαρακτηριστικές καμάρες του Υδραγωγείου.

Πρόκειται για ένα υπαίθριο μνημείο. Το υδραγωγείο χτίστηκε σε ρωμαϊκό στυλ το 1746 από τον Τούρκο κυβερνήτη της Λάρνακας Μπεκίρ Πασά, ο οποίος το χρηματοδότησε από δικές του πηγές για να μεταφέρει νερό στη Λάρνακα από μια πηγή που βρισκόταν περίπου 10 χιλιόμετρα μακριά. Το υδραγωγείο εγκαταλείφθηκε το 1939 και η λειτουργία του αντικαταστάθηκε από σύγχρονους αγωγούς.

Υπάρχουν περισσότερες από 20 καμάρες, οι οποίες είναι ακόμη άθικτες κι είναι εντυπωσιακές όταν φωτίζονται τη νύχτα. Μια λιθόστρωτη περιοχή με παγκάκια κι ένα μονοπάτι στην περιοχή, επιτρέπει στον επισκέπτη να απολαύσει την τοποθεσία, ενώ το μονοπάτι συνδέεται με την Αλυκή της Λάρνακας.

Χτισμένο πάνω σε ένα μικρό λόφο που δεσπόζει στην περιοχή της Αλυκής, το γραφικό πετρόκτιστο Εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου χρονολογείται από τον 13ο αιώνα, όταν ήταν η εκκλησία του μεσαιωνικού χωριού Αγρίνου. Αποτελεί μια μικρογραφία της ύστερης βυζαντινής αρχιτεκτονικής.

Το χωριό και η εκκλησία καταστράφηκαν από τους Μαμελούκους της Αιγύπτου, οι οποίοι εισέβαλαν το 1426 και συνέλαβαν τον Λουζινιανό βασιλιά Ιανό. Ο ναός επισκευάστηκε σύντομα και ο βασιλιάς απελευθερώθηκε, αλλά ένας ετήσιος φόρος καταβαλλόταν στους Μαμελούκους μέχρι και την Οθωμανική κατοχή.

Η εκκλησία λειτούργησε ως μοναστήρι κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, αλλά οι δομές που είχαν προσαρτηθεί κατεδαφίστηκαν τον 20ο αιώνα, αποκαθιστώντας έτσι την αρχική μορφή της εκκλησίας. Μια τοιχογραφία του Αγίου σώζεται στον βόρειο τοίχο.

Το Τζαμί Ζουχούρι βρίσκεται μεταξύ του Τζαμί Μπουγιούκ και της Εκκλησίας του Αγίου Λαζάρου. Χτίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα και αποτελεί σημαντικό μουσουλμανικό θρησκευτικό κέντρο. Ο μιναρές του κατέρρευσε τον 20ο αιώνα

Το Τέμενος Τούζλα βρίσκεται στο παλιό τμήμα της Λάρνακας, πίσω από τα ερείπια του Αρχαίου Κιτίου κι είναι ένα από τα παλαιότερα τζαμιά της πόλης, αφού χρονολογείται από τα Βυζαντινά Χρόνια.

Το τζαμί ήταν αρχικά βυζαντινή ορθόδοξη εκκλησία, όπως μπορεί να δει κανείς από τις τοιχογραφίες στο κτίριο. Στο 12ο ή 13ο αιώνα μετατράπηκε στην Καθολική Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού και αργότερα μετατράπηκε σε τζαμί μετά την οθωμανική κατοχή του 1571. Ο μιναρές είναι κτισμένος πάνω στα θεμέλια του αρχικού καμπαναριού.

Απέναντι από το τζαμί είναι ένα πολύ καλά διατηρημένο σιντριβάνι της Ενετικής Περιόδου.

Η Εκκλησία Τέρρα Σάντα, γνωστή ως Santa Maria delle Grazie, είναι η εκκλησία της Λατινικής κοινότητας της Λάρνακα. Η αρχιτεκτονική της Μονής συνδυάζει εντυπωσιακά χαρακτηριστικά της Αναγέννησης και του Μπαρόκ.

Ο Φραγκισκανός μοναχός Callixte Martel έφτιαξε την Εκκλησία και το Μοναστήρι το 1596, κυρίως για να στεγάσει τους Λατίνους προσκυνητές που επισκέπτονταν τους Αγίους Τόπους. Το 1724 μια μεγαλύτερη εκκλησία και μοναστήρι αντικατέστησαν τα αρχικά κτίρια, τα οποία με τη σειρά τους κατεδαφίστηκαν το 1842 για να αντικατασταθούν από τις σημερινές δομές της Εκκλησίας.

Οι Καθολικές Καλόγριες με καταγωγή από την Ιταλία έχουν μακρά παράδοση στις φιλανθρωπικές δραστηριότητες στην τοπική κοινότητα της Λάρνακας. Επί του παρόντος διατηρούν έναν οίκο ευγηρίας στους χώρους της εκκλησίας.

Η Ιερά Μονή Σταυροβουνίου βρίσκεται σκαρφαλωμένη σε μια βραχώδη κορυφή, 750 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο θρύλος λέει ότι ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα από την Αγία Ελένη, μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, η οποία και άφησε ένα κομμάτι του Τιμίου Σταυρού στο Μοναστήρι.

Οι μοναχοί έχουν αυστηρούς κανόνες παρόμοιους με εκείνους του Αγίου Όρους στην Ελλάδα. Οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να εισέλθουν στο Μοναστήρι, ούτε επιτρέπεται η χρήση φωτογραφικής ή βιντεοκάμερας. Οι άντρες επισκέπτες πρέπει να είναι κατάλληλα ντυμένοι.

Σε αντίθεση με τη Μονή, το μοναστήρι της Αγίας Βαρβάρας στους πρόποδες του Σταυροβουνίου είναι προσβάσιμο σε όλους τους επισκέπτες και οι μοναχοί εδώ είναι γνωστοί για τις δεξιότητές τους στην εικονογραφία.

Μια εντυπωσιακή ετήσια τελετή και φεστιβάλ πραγματοποιείται στην Ιερά Μονή Σταυροβουνίου στις 14 Σεπτεμβρίου για τον εορτασμό της ημέρας της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού.

Το βασιλικό αυτό παρεκκλήσι χτίστηκε το 1421 από τον βασιλιά των Λουζινιανών Ιανό και θεωρείται μια από τις πιο ενδιαφέρουσες δομές που διασώζονται από την Περίοδο της Φραγκοκρατίας στο νησί.

Το κτίριο είναι ένα μικρό, μονόχωρο κτίσμα με θόλο χωρίς αψίδα. Στο παρελθόν μια στοά περιέκλειε το εκκλησάκι απ΄ όλες τις πλευρές (εκτός από την ανατολική πλευρά). Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα ήταν ορατά τα ερείπια από ένα αρχοντικό ή ένα μοναστήρι που συνδέονταν με το παρεκκλήσι. Σήμερα σώζονται μόνο ίχνη από τα κτίσματα αυτά.

Το εκκλησάκι ήταν αρχικά εξ ολοκλήρου ζωγραφισμένο, αλλά πολλές από τις τοιχογραφίες καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια των αιώνων. Στην ανατολική πρόσοψη απεικονίζεται σε μια τοιχογραφία ο βασιλιάς Ιανός μαζί με τη δεύτερη σύζυγό του Charlotte de Bourbon. Το ζευγάρι είναι γονατιστό μπροστά από τη Σταύρωση, ενώ μια άλλη φιγούρα γονατίζει στα πόδια του Ιησού στη σκηνή του Ενταφιασμού. Πιστεύεται ότι πρόκειται για τον Χιού Λουζινιάν, αδελφό του Ιανού και Λατίνο Επίσκοπο Λευκωσίας.

Στην τοιχογράφηση του ναού περιλαμβάνεται και μια σειρά από οικόσημα των Μεσαιωνικών Βασιλείων της Κύπρου, καθώς και γκράφιτι σκαλισμένα σε τοίχους με νωπογραφίες. Οι επιγραφές στους τοίχους ανήκουν σε διάφορους προσκυνητές και ταξιδιώτες κι οι σκαλισμένες ημερομηνίες εμπίπτουν στο χρονικό διάστημα μεταξύ του 15ου και του 16ου αιώνα.

Το Μεσαιωνικό Κάστρο της Λάρνακας βρίσκεται στο τέλος του παραλιακού δρόμου των Φοινικούδων και αναφέρεται επίσης και ως Φρούριο της Λάρνακας. Πιστεύεται ότι είχε αρχικά χτιστεί κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και πήρε τη σημερινή του μορφή κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας, αν και υπάρχει κάποια αμφισβήτηση σχετικά με την προέλευσή του.

Ο Χρονογράφος Florius Βουστρώνιος το τοποθετεί στα χρόνια του Λουζινιανού Βασιλιά Ιάκωβου I (1382 – 1398 μ.Χ.), ο οποίος το έχτισε για την προστασία του λιμανιού της πόλης. Την ίδια περίοδο οι Γενουάτες κατέλαβαν την Αμμόχωστο και οι Λουζινιανοί έπρεπε να αναπτύξουν ένα άλλο σημαντικό λιμάνι για τις ανάγκες του βασιλείου τους. Πηγές του 18ου αιώνα επιμένουν ότι το κάστρο χτίστηκε από τους Τούρκους το 1625 μ.Χ., παρά το γεγονός ότι τουρκική φρουρά τοποθετήθηκε εκεί από το 1570 μ.Χ. Άλλες αναφορές από τους ταξιδιώτες επιβεβαιώνουν ότι το κάστρο κτίστηκε πριν από το 1625.

Μετά το τέλος της Οθωμανικής Περιόδου στην Κύπρο, οι Βρετανοί το μετέτρεψαν σε φυλακή και χρησιμοποιήθηκε κατά τα πρώτα χρόνια της κυριαρχίας τους. Το δυτικό τμήμα του ισογείου στα ανατολικά χρησιμοποιήθηκε για την εκτέλεση αιχμαλώτων. Η αγχόνη, που πρέπει να είχε κατασκευαστεί σε ειδικό δωμάτιο, χρησιμοποιείτο μέχρι και το 1948.

Σήμερα, το κάστρο στεγάζει το μικρό Μεσαιωνικό Μουσείο της Λάρνακας σε τρεις αίθουσες και σ΄ αυτό εκτίθενται αντικείμενα από την Παλαιοχριστιανική Περίοδο (4ος – 7ος αιώνας) και την Περίοδο της Τουρκοκρατίας (18ος – 19ος αιώνας).

Τα αρχιτεκτονικά απομεινάρια της αρχαίας πόλης-βασιλείου του Κιτίου παρέχουν τις πρώτες σαφείς ενδείξεις ότι οι Μυκηναΐοι Αχαιοί έφτασαν στη Λάρνακα τον 13ο αιώνα π.Χ. και παρέμειναν μέχρι το τέλος του 11ου αιώνα π.Χ. Οι Φοίνικες εγκαταστάθηκαν στην πόλη τον 9ο αιώνα π.Χ.

Περί τα τέλη του 13ου αιώνα οι Μυκηναΐοι Αχαιοί οχύρωσαν την πόλη με Κυκλώπεια Τείχη, αποτελούμενα από τεράστιους ογκόλιθους ασβεστόλιθου. Αργότερα, οι Φοίνικες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή τον 9ο αιώνα και έχτισαν το ναό της Αστάρτης, θεάς της γονιμότητας, που σχετίζεται με τη λατρεία της θεάς Αφροδίτης. Το 312 π.Χ το Κίτιον αρχικά καταλαμβάνεται και στη συνέχεια καταστρέφεται από τον Πτολεμαίο τον 1ον (Αιγύπτιος Φαραώ). Παρά το γεγονός αυτό, συνεχίστηκε η κατοίκηση της περιοχής μέχρι και τους Χριστιανικούς Χρόνους.

Το Κίτιον ήταν γνωστό στην αρχαιότητα για το λιμάνι του, από το οποίο πολλά γεωργικά προϊόντα εξάγονταν προς την ανατολική Μεσόγειο, την Αίγυπτο και το Αιγαίο. Επιπλέον η στρατηγική θέση του το καθιστούσε μια εξαιρετική ναυτική βάση. Ιδιαίτερα ενδιαφέροντα είναι τα χαραγμένα σχέδια των πλοίων στους τοίχους των κτιρίων στο αρχαίο λιμάνι.

Τα πιο ενδιαφέροντα αρχιτεκτονικά ερείπια είναι αυτά του ναού της Αφροδίτης-Αστάρτης, που χτίστηκε από τους ίδιους Φοίνικες μαστόρους που κατασκεύασαν το ναό του Σολομώντος στην Ιερουσαλήμ, και τα δύο κτίσματα του 9ου αιώνα π.Χ.

Έχουν βρεθεί επίσης σε κοντινή απόσταση ναοί σε αιγυπτιακό στιλ της 18ης Αιγυπτιακής Δυναστείας, οι οποίοι είναι παλαιότεροι από τους αντίστοιχους ελληνικούς ναούς, και οι οποίοι εξυπηρετούσαν τον πληθυσμό της Κύπρου κατά την προ-ελληνική εποχή.

Η τοποθεσία είναι ένας από τους πρώτους αρχαιολογικούς χώρους που έφερε στο φως το Τμήμα Αρχαιοτήτων της Κύπρου, αφού το νησί απέκτησε την ανεξαρτησία του από τη βρετανική κυριαρχία στις αρχές της δεκαετίας του 1960.

Ο αρχαιολογικός χώρος συνδέεται με την Πολιτιστική Διαδρομή Αφροδίτη.