Category: Discover Cyprus

Brama Pafos była jedną z trzech bram wiodących do starej Nikozji przez mury weneckie, które otaczają stare miasto i które zostały zaprojektowane przez słynnego inżyniera Giulio Savorgnana w 1567 roku.

Droga, która rozpoczyna się bezpośrednio za bramą, prowadziła do Pafos położonego na południowym zachodzie, stąd też nazwa bramy. Brama ta była znana również jako „brama św. Dominika”, ponieważ zastąpiła wcześniejszą bramę murów frankońskich zwaną „Porta di San Domenico”, nazwaną tak po opactwie św. Dominika.

Brama jest prostą konstrukcją, stanowiącą otwór w murach, przesklepioną sklepieniem kolebkowym. W czasie brytyjskiego panowania w 1878 roku część murów między bramą i bastionem Roccas została zniszczona, by otworzyć nowe przejście. Posterunek Policji przy bramie Pafos znajduje się nad oryginalną bramą.

Meczet był wcześniej XIV-wiecznym augustiańskim klasztorem pod wezwaniem św. Marii i jednym z trzech największych klasztorów w mieście w epoce Lusignanów. Pierwotnie zajmował powierzchnię ok. 2,5 ha, z ogrodami, sadami oraz polami pszenicy i jęczmienia oraz plantacją cukru.

Został przekształcony w meczet przez Mustafa Paszę w 1571 roku, osmańskiego zdobywcę wyspy, który wierzył, że kościół został zbudowany na miejscu, gdzie kalif Omar odpoczywał podczas wizyty w Nikozji. Większa część oryginalnego budynku została zniszczona przez otomańską artylerię w 1570 roku. Kamienie nagrobne z inskrypcjami z epoki Lusignanów zostały wykorzystane do wykonania podłogi w meczecie.

Goście mogą podziwiać pozostałości budynku z okresu późnoweneckiego położonego po wschodniej stronie meczetu.

Meczet Omeriye – Przewodnik audio (Audio Guide).

Drewniany kościół św. Jerzego pochodzi z 1855 roku i znajduje się w wiosce Lazanias.

Inskrypcja wewnątrz kościoła poświadcza, że 27 kwietnia 1865 roku mnich z własnych środków zlecił złocenie ikonostasu. Na zainteresowanie zasługuje gynaeconitis (strefa zarezerwowana dla kobiet) oraz trzy gliniane dzbany, wykorzystywane by poprawić akustykę w czasie nabożeństw. Niespotykana roślinna dekoracja została poprowadzona przez dach.

Nazwa wioski pochodzi od słowa „Lusignan”, gdyż krzyżowcy lugsinańscy założyli pierwsze gospodarstwo w tym miejscu.

Stanowisko archeologiczne Idalion w rejonie wioski Dali jest jednym z najważniejszych stanowisk na Cyprze, z wieloma znaleziskami obecnie eksponowanymi w najznamienitszych muzeach świata.

Starożytne miasto zostało ufundowane przez achajskiego bohatera wojny trojańskiej, Chalcanora – potomka Teucera, fundatora Salaminy. Według legendy, to w Idalion Adonis – kochanek Afrodyty – został zabity przez jej innego kochanka Aresa, boga wojny.

Królestwo rozkwitało do połowy V wieku p.n.e., kiedy stolica została podbita przez Fenicjan z Kition. Znaleziska zostały odkryte w obu osadach i na cmentarzach w regionie, z najwcześniejszymi śladami ludzkiej bytności w Agridi, datowanymi na VII i V wiek p.n.e.

Na stanowisku znajduje się muzeum i centrum dla zwiedzających, które prezentują odkrycia i są powiązane ze Szlakiem Afrodyty. 

Kościół św. Krzyża został zbudowany w 1902 roku i znajduje się w pobliżu bramy Pafos, jednej z trzech bram wiodących do miasta przez mury weneckie otaczające Nikozję. Kościół nie został zbudowany w żadnym stylu architektonicznym i jego wygląd jest dość surowy. Na fasadzie znajduje się rozeta z krzyżem jerozolimskim, a poniżej znajduje się herb Królestwa Jerozolimy.

Łaźnie tureckie zostały zbudowane w XVI wieku przez Lala Mustafapaszę jako dar dla miasta, a kompleks łaźni poświęcony jest kalifowi, od którego pochodzi nazwa “Omeriye”.

Po długim okresie zamknięcia łaźnie zostały ponownie przywrócone do pierwotnej świetności, dzięki czemu w 2005 r. otrzymały nagrodę “Europa Nostra” i zostały otwarte dla zwiedzających.

Jak przystało na łaźnie osmańskie, istnieją trzy główne obszary: przebieralnia i pokój wypoczynkowy, który prowadzi do ciepłych i gorących komór przez pośrednią letnią strefę. W czasach starożytnych narażenie na gorące i wilgotne warunki było cenionym lekarstwem na ogólny stan zdrowia i stanowiło część rytuału oczyszczającego.

Zlokalizowany wewnątrz murów miejskich Nikozji na ulicy Onasagorou kościół Faneromeni jest jednym z największych kościołów w stolicy i został zbudowany w 1872 roku. Marmurowe mauzoleum znajdujące się we wschodniej stronie kościoła mieści relikwie biskupów i księży zamordowanych przez Turków osmańskich 9 lipca 1821 roku. Naprzeciw kościoła znajduje się szkoła Faneromeni, jedna z najstarszych szkół na wyspie.

Mieszczący się obok marketu OCHI meczet, został zbudowany na zachodnim krańcu Bastionu Constanza, aby upamiętnić chorążego, który pierwszy wspiął się na mury Nikozji w czasie oblężenia miasta przez oddziały osmańskie w 1570 roku.

Jego nazwa pochodzi od tureckiego słowa bayrak, oznaczającego flagę lub trofeum, a grób chorążego zbudowano w tym miejscu później w 1764 roku. Meczet pochodzi z 1820 roku, w 2003 roku został odrestaurowany i otwarty dla wiernych.

Nowy pałac arcybiskupa – siedziba ortodoksyjnego kościoła cypryjskiego – został zbudowany w stylu neobizantyjskim w 1960 roku. W pałacu znajduje się prywatny pokój zmarłego arcybiskupa Makariosa III. Stary pałac arcybiskupa z 1730 roku znajduje się obok i obecnie mieści Cypryjskie Muzeum Etnograficzne.

Znajdujący się przy drodze Nikozja–Anthoupolis kościół pochodzi z czasów bizantyjskich i został ufundowany przez arcybiskupa Nikiforosa, którego grób znajduje się w narteksie kościoła. Odbudowany w 1636 roku został przekazany klasztorowi Kykkos w 1713 roku.

Ikonostas pochodzi z 1650 roku, podczas gdy w klasztorze znajdują się freski z 1785 roku pokazujące Archanioła Michała, któremu kościół jest poświęcony. Dzisiaj znajduje się tutaj Centrum Badań Klasztoru Kykkos.