Category: Discover Cyprus

Położony 38 km na północny wschód od Pafos, klasztor Agia Moni związany jest z samymi początkami monastycyzmu na Cyprze.

Według tradycji klasztor został założony około 300 roku przez Agios Nikolaos i Agios Eftychios jako miejsce modlitwy i kontemplacji. Święta relikwia – podarowana Agios Nikolaos – oraz fragment płaszcza Matki Boskiej były przechowywane w klasztorze do 1754 roku.

Położony w wiosce Letymvou, 16 km na północny wschód od Pafos, kościół Agios Kirykos i Agia Ioulitti z XII w. jest kościołem kopułowym zbudowanym na planie krzyża wpisanego w kwadrat, z wieloma późniejszymi dodatkami – zwłaszcza z XV wieku. Posiada kilka zachowanych fragmentów fresków z XII i XV wieku.

Znajdujący się w pod-dystrykcie Polis Chrysochous, XVI-wieczny sklepiony kościół, został przekształcony w meczet w okresie osmańskim. Kiedy dodano północny aneks przesłonięto XVI-wieczne freski, obecnie zostały one odkryte i poddane pracom konserwatorskim.

Położony w Kato Pafos kościół Panagia Chrysopolitissa, został zbudowany w XIII wieku na ruinach największej wczesno-bizantyjskiej bazyliki na wyspie. W obrębie kompleksu znajduje się Filar św. Pawła, gdzie według tradycji św. Paweł został wychłostany, zanim rzymski gubernator Sergiusz Paulus nawrócił się na chrześcijaństwo.

Kościół był pierwotnie siedmionawowy, ale później został zredukowany do pięciu naw. Posadzka bazyliki pokryta była kolorowymi mozaikami, z których część zachowała się do dziś.

Słynne Grobowce Królów stanowią część parku archeologicznego Kato Pafos – jednego z najważniejszych stanowisk archeologicznych na Cyprze, które od 1980 roku znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

Monumentalne podziemne grobowce są wykute w litej skale i pochodzą z okresu hellenistycznego i rzymskiego.

Zamiast królów pochowani są tutaj wysokiej rangi urzędnicy i arystokraci, ale wielkość i splendor grobowców – niektóre ozdobione doryckimi filarami – spowodował nadanie miejscu tej nazwy.

Niektóre z grobowców imitują domy, z komorami grobowymi otwierającymi się na perystylowe atrium. Są one podobne do grobowców znalezionych w Aleksandrii, dając świadectwo bliskim relacjom między dwoma miastami w okresie hellenistycznym.

Miejsce łączy się ze Szlakiem Afrodyty.

Grobowce Królów – przewodnik audio (Audio Guide)

Bizantyjski zamek znany jako Saranta Kolones (40 kolumn) znajduje się na północ od portu w Pafos, a jego nazwa pochodzi od dużej liczby granitowych kolumn, które zostały znalezione na miejscu, a prawdopodobnie w przeszłości stanowiły część starożytnej agory.

Uważa się, że zamek został zbudowany pod koniec VII wieku naszej ery, aby chronić port i miasto Nea Pafos przed arabskimi najazdami, a następnie został przebudowany przez Lusignanów.

Zamek otaczał trzymetrowej grubości mur z ośmioma wieżami i fosą. Dostęp do zamku był możliwy przez drewniany most przecinający fosę. Kwadratowy dziedziniec miał 35 m długości na 35 m szerokości, a na każdym rogu stała wieża. Główne wejście prowadziło przez piątą, podkowiastą wieżę po stronie wschodniej.

Zamek został zniszczony przez trzęsienie ziemi w 1223 roku, a następnie opuszczony.

Stanowisko archeologiczne Palaipafos (po grecku “stare Pafos”) znajduje się w wiosce Kouklia i było jednym z najważniejszych miast-królestw Cypru, a także pierwszym cypryjskim stanowiskiem, które zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1980 roku.
Sanktuarium Afrodyty jest najsłynniejszym z sanktuariów starożytnej greckiej bogini, a jego starożytne pozostałości pochodzą z XII wieku p.n.e., gdzie pozostawało miejscem kultu do III – IV wieku n.e.

Istnieją dwie wersje założenia Palaipafos; Jedna z opowieści mówi, że Agapenor, król Tegei (Peloponezu), założył miasto-królestwo w drodze powrotnej z wojny trojańskiej. Druga legenda mówi, że Kinyras, lokalny legendarny król (XII wiek) był założycielem i pierwszym arcykapłanem Sanktuarium Afrodyty.

Muzeum, mieszczące się w posiadłości Lusignan, prezentuje wiele interesujących znalezisk z tego obszaru i pokazuje, jak kult bogini płodności przekształcił się w kult Afrodyty.
Miejsce to jest połączone ze Szlakiem Kulturowym Afrodyty.

Mityczne miejsce narodzin Afrodyty, Petra tou Romiou, to ciekawa formacja geologiczna ogromnych skał rozciągająca się wzdłuż jednego z najpiękniejszych wybrzeży na wyspie, położona na południowo-zachodnim wybrzeżu dystryktu Pafos.

Według legendy, z morskiej piany narodziła się tu starożytna grecka bogini miłości i piękna – Afrodyta, która wynurzyła się z fal i została odprowadzona na muszli na tę właśnie plażę.

Z gigantycznymi formacjami skalnymi, które można zobaczyć w tym samym miejscu, wiąże się inna – bardziej aktualna – legenda, która mówi, że bizantyjski bohater Digenis Akritas wzniósł je tam, aby powstrzymać arabskich Saracenów (VII-X wiek) . To do tego bohatera pochodzi nazwa Petra tou Romiou (gr. skała Greka).

Podobno w pewnych warunkach pogodowych fale podnoszą się, łamią i tworzą słup wody, który rozpływa się w słup piany. Dzięki wyobraźni wygląda to chwilowo jak efemeryczny, ulotny kształt człowieka. Inne popularne mity mówią, że trzykrotne opłynięcie skały przyniesie liczne błogosławieństwa, w tym wieczną młodość, urodę, szczęście, płodność i prawdziwą miłość.

Miejsce łączy się ze Szlakiem Afrodyty.

Petra tou Romiou – przewodnik audio (Audio Guide)

Opuszczony klasztor Panagia tou Sinti znajduje się na brzegu rzeki Xeros w Pentalii i jest poświęcony Matce Boskiej (Panagia) z Sinti.

Kościół ma ośmiokątną kopułę z czterema oknami i pochodzi z pierwszej połowy XVI wieku. Jego centralna nawa jest w dobrym stanie. Budowla jest uważana za jeden z najważniejszych budynków okresu weneckiego.

Klasztor funkcjonował do 1927 roku, a następnie został opuszczony. W 1994 roku klasztor Kykkos podjął się konserwacji klasztoru, kończąc ją w 1997 roku, kiedy to otrzymał nagrodę Europa Nostra za zastosowanie dobrych technik renowacji i zachowanie jego oryginalnego charakteru.

Położony w wiosce Empa, 3 km na północ od Pafos, kościół Panagia Chryseleousa jest właściwie połączeniem dwóch kościołów i jako taki jest kamienną strukturą z trzema nawami i dwiema kopułami.

Wschodnia część została zbudowana w XII w. jako kościół na planie krzyża z kopułą, prawdopodobnie na ruinach wcześniejszej bazyliki chrześcijańskiej. Rozbudowa założenia, po stronie zachodniej, przeprowadzona na planie krzyża w pisanego w kwadrat została zrealizowana w XIII w.

Kościół zachował swoje rzadkie malowidła ścienne z XII, XIII, XV i XVI wieku, z jednym z najbardziej interesujących przedstawiającym cud połowu ryb. Do innych skarbów kościelnych należą XV i XVI-wieczne przenośne ikony. Wśród nich na uwagę zasługuje ikona Jezusa Chrystusa trzymającego w lewej ręce Ewangelię oraz piękna ikona malowana na dwóch panelach z sześcioma Apostołami na każdym panelu.