Category: Discover Cyprus

Kourampiedes to niewielkie kruche ciasteczka, które dzięki obfitej posypce z cukru pudru z wyglądu przypominają małe zaspy śnieżne. Niekiedy zawierają orzechy, a w tradycyjnej odsłonie – prażone migdały oraz pistacje, jak również suszone daktyle.
 
Ciasteczka przyrządza się zwykle na Boże Narodzenie, choć ich nieco inną wersję pod nazwą „loukoumi” można spotkać na weselach, bowiem biały kolor symbolizuje czystość.
 
Bez względu na to, czy zajadacie kourampiedes na Boże Narodzenie (paczkowane są do kupienia w piekarniach), czy otrzymaliście je w podziękowaniu za przybycie na czyjeś wesele – są tak samo kruche jak pyszne! 

Tahinopita to słodka bułeczka z tahiną (pasta z prażonych nasion sezamu) i melasą karobową. Jada się ją przez cały rok, choć szczególnie często w okresie wielkopostnym.
 
Tahinopity można kupić w każdej piekarni na wyspie. Mimo że są słodkie, ich smak jest wyjątkowo nieoczywisty. Często zawierają mastyks bądź cynamon, a bułeczki produkowane na większą skalę mogą mieć w składzie cukier zamiast dużo zdrowszej melasy z chleba świętojańskiego. 

Kuchnia Cypru nie mogłaby się obejść bez chlebków pita – owalnego, lekko wyrośniętego pieczywa mogącego mieć różną wielkość, które można rozciąć i wypełnić wybranym nadzieniem.
 
Takie „kieszonki” można nadziać pokrojonym w drobną kostkę grillowanym mięsem, aby powstały souvlakia – tradycyjne cypryjskie danie na wynos. Pita wypełniona serem halloumi i lountzą (peklowaną polędwicą wieprzową) jest na Cyprze pierwszym skojarzeniem dla słowa „kanapka”!
 
Pity podaje się także z dipami, a nierzadko również jako część meze. Można je również zamówić zamiennie z innym pieczywem w restauracji. 

Na Cyprze uprawia się głównie migdały, pistacje, orzechy włoskie, laskowe oraz ziemne, które spożywa się na surowo, prażone i solone. Orzechy wchodzą w skład kruchych batonów pastelaki, nadziewanych wypieków takich jak kataifi czy baklawa, jak również wielu innych słodkości oraz deserów. Z migdałów powstaje tradycyjny napój o nazwie soumada.
 
Opakowania cypryjskich orzechów można kupić w każdym supermarkecie; dostępne są też mieszanki orzechów, do których niekiedy dodaje się też lokalne suszone owoce. Bez względu na formę, bakalie mogą stanowić wspaniały prezent lub pamiątkę z pobytu na wyspie! 

Koulouri to bardzo smaczne pieczywo o teksturze zbliżonej do ciasta posypane ziarnami sezamu, kminku i anyżu.
 
Zwykle koulouri ma kształt dużego obwarzanka lub mniejszych pierścieni, bądź też podłużnego bochenka z nacięciami, które ułatwiają odrywanie kawałków.
 
Wersja specjalna pieczywa nazywa się lagana i cieszy się największą popularnością w święto Zielonego Poniedziałku, gdy mieszkańcy wyspy chętnie urządzają wielkopostne pikniki w plenerze, rozpoczynając okres wielkanocnego postu. 

Kolokoti to po prostu pyszny pierożek z dynią. Jest ogólnodostępny w całodobowych piekarniach, a nieraz trudno oprzeć się pokusie zjedzenia go prosto z torebki po drodze do domu.
 
Pierożek nadziewany jest kawałkami dyni pokrojonymi w kostkę, kaszą bulgur, oliwkami oraz rodzynkami, przyprawiany zaś – cynamonem oraz niekiedy koperkiem. Następnie zawija się go w kształt półksiężyca niczym calzone. Kolokoti jada się często w okresie Wielkiego Postu. 

Shamishi to smażone semolinowe kieszonki, które można na ogół kupić podczas cypryjskich świąt czy festynów na tych samych straganach co loukmades (miodowe pączki).
 
Kieszonki z ciasta wypełnia się gotowaną słodką pastą semolinową, smaży do osiągnięcia idealnej złocistości, po czym posypuje cukrem pudrem z cynamonem. Podobnie jak w przypadku innych przepisów, istnieją różne wariacje na temat shamishi – niektórzy na przykład dodają do nadzienia mastyksu i aromatu pomarańczowego. 

Soutzoukos to tradycyjny słodycz do żucia o wyjątkowym kształcie (przypomina świeczkę!) robiony z soku winogronowego. Często sprzedaje się go podczas podczas obchodów różnych świąt.
 
Soutzoukos robi się z nadwyżki winogron pozostałej po winobraniu, dlatego też w jego wytwarzaniu przodują wioski winiarskie w górach Troodos i regionie Pafos.
 
Pierwszym etapem produkcji Soutzokous jest zrobienie gorącej mikstury zwanej „moustalevria” – słowo jest połączeniem greckich słów „musieć” i „mąka”. Odmoczone w wodzie, zmiękczone migdały (niekiedy też orzechy włoskie) nawleka się na sznurki długie na 2-3 metry, a następnie zanurza w gorącej miksturze, po czym rozwiesza na kilka godzin, aż całkowicie wyschną. Proces zanurzenia i suszenia powtarza się od trzech do pięciu razy na przestrzeni godzin bądź dni, do momentu osiągnięcia pożądanej grubości „świecy” (ok. 25 mm średnicy). Soutzouko schnie przez 5-6 dni, po czym jest zdatne do spożycia przez kilka miesięcy. Podaje się je pokrojone na paski o gumowatej teksturze i orzechowym wnętrzu, często w towarzystwie Zivanii (lokalnego mocnego alkoholu). 

Cyprus is famous for its delicious sweets known as ‘delights’, which have been produced on the island for centuries.

Along with a number of other villages, Geroskipou – in the Pafos district – still traditionally produces these soft, chewy sweets made, without the use of preservatives, simply with sugar, cornstarch and flavouring or nuts, then dusted with icing sugar to prevent them from sticking together.

You can find pretty boxes of delights in a number of different flavours. The most traditional is rose, followed by lemon, mastic and bergamot, although you can also find more modern flavours – including chocolate – with or without nuts.

It goes without saying that you shouldn’t leave the island without at least a couple of boxes for friends, or just all for yourself!

Słodkie miodowe pączki nazywane „loukoumades” stanowią bardzo popularną przekąskę, którą można kupić podczas wielu festiwali, na ulicznych straganach, a także w niektórych kawiarniach.
 
Ciasto robi się z mąki, drożdży, wody oraz – tutaj niespodzianka – tłuczonych ziemniaków lub gotowanego ryżu! Pączki smaży się w głębokim oleju o bardzo wysokiej temperaturze do osiągnięcia złotego koloru.
 
Po usmażeniu, loukoumades się odsącza i natychmiast zanurza w słodkim syropie lub miodzie, po czym posypuje sproszkowanym cynamonem. Najlepiej smakują jeszcze gorące!